บนเส้นทาง...สู่..."สถาบันวัคซีนแห่งชาติ"

บนเส้นทาง...สู่..."สถาบันวัคซีนแห่งชาติ" 



วัคซีนเป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพสูงในการป้องกันและควบคุมโรคทั้งในสถานการณ์ปกติและสถานการณ์ที่มีโรคระบาด ในปัจจุบันประเทศที่มีศักยภาพด้านการผลิตต่างๆ จึงหันมาผลิตวัคซีนมากยิ่งขึ้น 
ในอดีตประเทศไทยสามารถผลิตวัคซีนเองได้หลายชนิด เช่น ไข้ทรพิษ, อหิวาตกโรค, ไทฟอยด์, คอตีบ ฯลฯ แต่อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันประเทศไทยสามารถผลิตวัคซีนได้เพียง 2 ชนิดเท่านั้น จึงต้องนำเข้าวัคซีนจากต่างประเทศมูลค่า 2,400 ล้านบาทต่อปี ซึ่งปัญหาที่ประเทศไทยต้องเผชิญหน้าคือ การกระจายตัวของศักยภาพในการพัฒนาวัคซีนของภาครัฐและภาคเอกชน ขาดการรวมพลังให้ดำเนินการไปในทิศทางเดียวกัน ขาดโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ เช่น โรงงานผลิตวัคซีนที่ใช้ทดสอบในมนุษย์, ขาดการพัฒนาบุคคลาการอย่างเป็นระบบ เป็นต้น สิ่งต่างๆเหล่านี้เป็นสาเหตุที่สำคัญที่จะทำให้เราไม่สามารถผลิตวัคซีนที่ก้าวหน้าต่อไปได้
ด้วยการตระหนักถึงความสำคัญของเรื่องดังกล่าว จึงได้มีความพยายามในการผลักดันให้มีการพัฒนาการวิจัยและการผลิตวัคซีนภายในประเทศ ในเวลาต่อมา คณะรัฐมนตรีจึงมีมติให้ก่อตั้งคณะกรรมการวัคซีนแห่งชาติขึ้นในปี พ.ศ.2544 เพื่อกำหนดนโยบาย แผนยุทธศาสตร์ และวางแผนในการพัฒนาวัคซีนของประเทศอย่างจริงจัง และในปี พ.ศ.2550 คณะกรรมการฯ จึงมีมติจัดตั้งสำนักงานคณะกรรมการวัคซีนแห่งชาติเป็นการภายใน สังกัดกรมควบคุมโรค เพื่อทำหน้าที่เป็นหน่วยงานกลางไปก่อน
และในเวลาต่อมา ในปี 30 พฤศจิกายน พ.ศ. 2553 ได้จัดตั้ง สถาบันวัคซีนแห่งชาติ (National Vaccine Institute)ภายใต้ระเบียบสำนักนายกรัฐมนตรี มีหน้าที่สำคัญ คือ จัดทำนโยบายและแผนยุทธศาสตร์, ประสาน ส่งเสริม สนับสนุนการดำเนินงาน, จัดหาแหล่งทุนให้แก่หน่วยงานเครือข่าย, บริหารจัดการความรู้ ข้อมูลข่าวสารและฐานข้อมูล, สร้างความร่วมมือระหว่างหน่วยงานและผู้เชี่ยวชาญทั้งในประเทศและนานาชาติ รวมทั้งติดตามความก้าวหน้า เพื่อให้บรรลุวัตถุประสงค์ที่สำคัญคือ "ประเทศสามารถพึ่งตนเองได้ด้านวัคซีนอย่างยั่งยืน" 
 
วิดีทัศน์ ความเป็นมาของสถาบันวัคซีนแห่งชาติ